นี่เป็น เรื่องเล่าผีภาคใต้ จริงส่งตรงจากประสบการณ์การไปเที่ยวยะลาของผู้เขียนเองซึ่งตอนนั้นผู้เขียนยังเด็กมาก แต่ความกลัวนั้นก็ยังฟังอยู่ในหัวของผู้เขียนยังไม่เสื่อมคลายเพราะถ้าผู้เขียนทำตามที่มันบอก ผู้เขียนก็คงจะไม่ได้มีชีวิตมานั่งเขียนประสบการณ์ให้ผู้อ่านได้ฟัง

ญินป่า (ผี) แห่งสวนยางภาคใต้ เรื่องเล่าผีภาคใต้

 เรื่องเล่าผีภาคใต้ ของผู้เขียนมันเริ่มหลังจากที่ผู้เขียนต้องนั่งอุดอู้บนรถไฟมากกว่า 18 ช.ม จากสถานีหัวลำโพงถึงยะลา ผู้เขียนได้พบกับญาติ ๆ ทางฝั่งพ่อซึ่งนับถืออิสลามพวกเราได้ทักทายและพูดคุยกันหลังจากที่พวกญาติ ๆ ได้ไปรับผู้เขียนที่สถานีรถไฟแล้วในที่สุดผู้เขียนก็เดินทางมาถึงบ้านของญาติซึ่งทำสวนยางพารา ภายในสวนนั้นมีเด็กเยอะแยะมากมาย แต่ผู้เขียนซึ่งเป็นคนภาคกลางพอไปอยู่ภาคใต้ก็กลายเป็นไอดอลจำเป็น ผู้เขียนค่อนข้างเข้ากับเด็กแถวนั้นได้อย่างรวดเร็ว พวกเราเล่นกันตามประสาเด็กไม่ว่าจะเป็นซ่อนแอบ วิ่งไล่จับภายในสวนยางเล็ก ๆ นับเป็นวันที่สนุกมาก

ในขณะที่ผู้เขียนกำลังวิ่งเล่นกับเพื่อน ๆ จนเวลาโพล้เพล้ ผู้เขียนได้สังเกตเห็นหญิงสาวคนหนึ่งในชุดนิกอบ(ฮิญาบปิดหน้า)และชุดดำที่ยาวลงไปทั้งตัวกำลังกวักมือเรียกผู้เขียนอยู่ ด้วยความที่ผู้เขียนมาใหม่จึงนึกว่าเป็นญาติ ๆ มาตามผู้เขียนเลยละการเล่นกับเพื่อน ๆ และวิ่งไปหา และ เรื่องหลอน ๆ หรือ เรื่องชวนขนลุก ก็เกิดขึ้นหลังจากนี้ เพราะน่าแปลกที่หญิงสาวคนนั้นกับพูดภาษากลางได้อย่างดี ทำให้เราสองคนคุยถูกคอกันมาก หลังจากนั้นผู้หญิงคนนั้นก็พยายามจะจับมือผู้เขียนและเดินพาลึกเข้าไปในป่าผู้เขียนพยายามจะสลัดแต่แรงนางเยอะมากจึงต้องเรียกให้พวกเพื่อนมาช่วยพอเพื่อน ๆ มาก็พบว่าผู้เขียนกำลังถูกบางอย่างลากเข้าไปในป่าเลยจับแขนผู้เขียนไว้

ส่วนเพื่อนอีกคนได้วิ่งไปตามโต๊ะครูแถวนั้นมาสวดดุอา (บทสวดอิสลาม) ทำให้ผู้เขียนหลุดจากพันธนาการและมันกลายเป็นไฟสีเขียวลอยหายไปในป่าพร้อมเสียงผู้หญิงหัวเราะที่เย็นยะเยือก โต๊ะครูและเพื่อน ๆ ได้พาผู้เขียนมาส่งที่บ้านพร้อมยังกำชับพ่อแม่และผู้เขียนว่าอย่าได้วิ่งไปในป่าตอนกลางคืนเพราะไม่แน่ญิน พวกนั้นอาจจะพาไปอยู่โลกของพวกมันก็เป็นได้ และเมื่อผู้เขียนได้มาทบทวนอีกครั้งก็ได้แต่คิดว่า หรือนี่คือสิ่งที่เขาเรียกกันว่า “ผีลักซ้อน” หรือเปล่า

เรื่องน่ากลัว ที่ทำให้จดจำจนวันนี้

เราเชื่อว่าหลาย ๆ คนที่ได้เข้ามาอ่าน เรื่องเล่าผีภาคใต้ ในครั้งนี้ก็คงอยากจะหาคำตอบว่าทำไม่ญินตนนั้นถึงต้องเลือกเราทั้ง ๆ ที่เด็กที่เล่นอยู่ด้วยกันในบริเวณนั้นก็มีหลายคน แต่สำหรับผู้เขียนแล้วตอนที่ญินลากมือเราเข้าไปในป่าช่วงเป็นช่วงเวลาที่ยาวนาน และน่าหวาดกลัวเหลือเกิน จนทำให้เหตุการณ์นี้เป็นเหตุการณ์ เรื่องสยองขวัญ ที่ผู้เขียนไม่เคยลืมเลยค่ะ